O mor swynol y mae'r adar

O mor swynol y mae'r adar
  Yn telori yn y llwyn,
Ac acenion diochgarwch
  Cynnes yn yr awel fwyn;
Ond mwy swynol clywed lleisiau
  Tyner plant yn gydgan gref,
A'u calonnau yn y canu,
  Pan yn moli Duw y nef.

    O mae Duw yn hoffi gwrando
      Ar seiniau dedwyydd
          adar mân,
    Gwell er hynny ydyw ganddo,
      Wrando'r plant
          yn canu cân.

Mae yr adar yn clodfori
  Crëwr a Chynhaliwr mad;
Ac mae'r plant yn ychwanegu
  Duw'r Iachawdwr, Duw y Tad:
A phan beidia cân yr adar,
  Cân y plant
      fydd byth yn fyw;
Ar delynau aur y nefoedd
  Clywir mawl
      y plant i Dduw!

O how charming are the birds
  Warbling in the grove,
With grateful, warm
  Accents in the gentle breeze;
But more charming to hear the voices
  Of tender children in a strong chorus,
With their hearts in the singing,
  When praising the God of heaven.

    O God loves to listen
      To the happy sounds
          of the small birds,
    He prefers, though,
      To listen to the children
          singing a song.

The birds are extolling
  The good Creator and Upholder;
And the children are adding
  God the Saviour, God the Father:
And when the song of the birds stop,
  The song of the children
      shall be forever alive;
On the golden harps of heaven
  To be heard is the praise
      of the children to God!